portosa şiir

gündüzleri kuzu
gök maviden kırmızıya çalınca
sesinin en incesinden en kalınına kadar kullanıp
ortalığı velveleye veren
köpeksin

kafanı yukarı kaldırıp
yuvarlak masum gözlerle
sessizce bende ondan istiyorum diyen
köpeksin

bir çocuk gibi kucaklandığında
kendini bizim kucağımıza bırakıp
gitmen gerektiği yere kadar
oraya buraya bakarak giden
köpeksin

bir gün ayak altında ezileceğinden korkmadan
her yere bin türlü yatışınla
yattığın yerden yan yan bakışınla
köpeksin

sev beni der gibi sokuluşunla
ıslak burnunla dokunuşunla
kısacık boyunla biryerlere uzanışınla
sen insan olduğunu sanan
köpeksin