benim ailem süpey süpey....

başlıktan da anlaşılacağı üzere bizimkilerden bahsedicem. hani birkaç gündür kötüydüm ya.. bizimkiler sağolsun oldukça anlayışlı davrandılar. sabrettiler, çözüm aradılar, vs. ki dün gece kocaman bir yastıkla babişkom beni oynattı, yordu ve ben de gece çok rahat uyudum.
kızlar da umurum da değil artık.. neden mi ?

eee kokularını salıp kaçıyorlar da ondan.. ben de karar verdim onları umursamıycam.( gerçi kendim bile inanmıyorum ya buna, neyse)

bu arada annişkomun karnı iyice büyüdüğünden benle oynayamıyor çok fazla, ama sabahları hala gezdiriyor. bakalım ne zamana kadar bunu yapabilecek. bu kadının saç rengi ne zaman değişti ya???

BENİ ANLAMIYORLAR....

bugünlerde hiç iyi değilim. bahar geldi, hormonlarım en üst seviyede ve ben ağlayıp, uluyarak derdimi anlatmaya çalıştıkça bizimkiler çok kızıyor.
ama napayım, elimde değil ki. engel olamıyorum ki kendime. kızların kokularını km lerce öteden alıyorum sanki.nolcak böyle..
annişkom pet arkadaş com a msj bıraktı eş arıyoruz diye, ama benim hiç umudum yok. kapımızda otoparkın köpeği raşa var ve o müsait bugünlerde. ama nedense onunla görüşmemize izin yok.. yok çok gençmiş, yavruları olursa annem kıyamazmış, ben nolcam pekii..?

üfffff. sıkıldım bu hayattan... çekip gidicem bu evden görecekler.... :((