annem ablam ve babam 26 mayıs ta erkenden apartopar biyere gittiler. ablam öğleden sonra Ceren Abla ve Çilem Ablayla geldi. Akşam beni onlar gezdirdi.Bir haftadır popişimde bir ağrı vardı abse oluşmuş ,hergün iğne yapıldı akşamları popişime ilaçlar sürüldü, yani anlayacağınız yeterince moralim bozuktu...
Bizimkiler ertesi gün geldiler. ama,ellerinde o bebişle. :(
Gelir gelmez annişkomu kokladım , çok özlemişitim. O da beni özlemiş. Sonra bebişi kokladım kokladım ve hafızama kaydettim. Bu bebişin adı Gönenç Arda ve benim kardeşimmiş.İlk çıkardığı ses bana merhaba Portos Abicim ben geldim der gibiydi. Ben de kendi dilimde ona hoşgeldin bebiş dedim ama, bizimkiler kızıp havladığımı sandı.
Bebişin ilk icraatı beni yatak odasından ,daha doğrusu yataktan attırmak oldu. O geldiğinden beri ben yatağa alınmadım, annişkomdan ayırdı beni :(
birkaçgün öncesine kadar babişkom benle salonda uyudu, O da annişkomla yatağımızda.:(
Ben artık salonda uyumaya alıştım ama annişkomu çok özlüyorum ve biliyorum ki o da beni özlüyor. Çünkü arasıra ağlayarak bana sarılıyor ve bebişin çok minik olduğunu ,farkında olmadan ona zararım olabileceğini söylüyor. Yoksa seni istemez miyim diyor.Hem ben de onun kadarken benimle de çok fazla ilgilenmişler. bloğumun başlarını okudum da ,haklılar.
Ben ona inanıyorum.Çünkü beni istemeselerdi evden gönderirlerdi. Oysa onlar beni ihmal etmiyorlar bile, annişkom bebişle ilgileniyorsa, ablam ya da babam benle ilgileniyor. ya da bebiş onlardan birindeyse ,annişkom benle ilgileniyor. Üstelik köpek sevmeyen tanıdıkları bunu verin dediklerinde AİLEM şiddetle karşı çıkıyor. O bizim ortancamız diye.ve hemen ekliyorlar, insanlar ikinci çocukları olunca, birincisini birilerine mi veriyor? biz neden oğlumuzu verelim?
Canlarım benim. beni seviyorlar, ben de onları :)))
Neyse başta zor oldu ,ama alıştım. Hem bebişi ben de sevdim. çok minik, bizimkilerin yardımı olmadan hiçbirşey yapamıyor.
Hadi bakalım hoşgeldin Gönenç Arda :))
