evde yalnız olmak zormuş..

annem bugün gitti ve 100 saat gelmedi.(o 4 saat dedi ama inanmıyorum)

çok sıkıldım.bana ait olan yerden onların yardımı olmadan çıkamıyorum zaten.daracık bi yerde oyuncaklarım, mamam,suyum,yatağım ve kakam..

olmaz ki bana bu yapılmaz ki.

bi de radyo açmışlar beni kandırmak için,sanki salağım yiycem. ben bilmez miyim annemin ,ablamın,babamın sesini,kokusunu...yoklar işte..ben de ağladım.. sonra uyumuşum..

sonra da ablam geldi.:)

bu kızı seviyorum ya.. ne güzel kokuyor.(arada annemden kıskanıyorum ama.paylaşmayı öğrenicez artık.) o gelince rahatladım.

ablam evimi temizlerken, ben dikkatini çekmek için annemin yeni yıkadığı halıya yaptım kakamı.ohh.. çok kızdı ablam.anneme yazık değil mi dedi,o zaman da üzüldüm.belki yapmam artık.

sonraaaaa annişko geldi.hem de babamı da getirmiş.öpüştük koklaştık.

ama yarın da olmayacakmış.yarım günbabam bakacakmış bana ,sonra o da gidecekmiş.

ooffff ne zor yalnızlık.

bunlar beni mi cezalandırıyor ne?

bunu bi konuşmalı,bu çözüm değil.ben yine yaramazlık yaparım.

ama belki de yapmam.babamla oynarız biraz.o daha iyi oynuyor.annemle ablam komikler.kıkırdayıp duruyorlar.bi ciddiyet yok.kikirikler...

oysa biz erkekler sert oyun oynarız.öyle çıtıpıtı şeyler değil.bebekle kurdaleyle ne öyle..

babamla olan fotolara bakın erkek erkeğe ne iyi anlaşıyoruz..(arada bir burnunu ısırıyorum çok zevkli)