Anneme ve babama açık mektup

Sevgili annecim ve babacım, sizi severim bilirsiniz. tamam iyi hoş, bana çok değer veriyorsunuz. kardeşimden ayırt etmemeye özen gösteriyorsunuz. anladık ama benim hassas olduğum noktalar var onları dikkate almıyorsunuz. çok bozuluyorum her an isyan bayrağını çekip evden kaçabilirim. bilginiz olsun. anlatayım. bu sabah yoldan güzel, kokulu bir kemik buldum kocamandı bide. hadi babam bişey demedi zaten, diyemez de! getirdi beni duşakabinin içine kapattı ve gitti. oldumu şimdi. burada av yenir mi? racona uyar mı bu? sokakta karşılaştığım, hava attığım arkadaşlarım bunu görseler ne derler? havıl havıl diye hep bir ağızdan gülmezler mi? bir de orası ıslak yere de oturamıyorum. yediğim kemik burnumdan geliyor. (allahtan annem bugün bi bez attıda oraya üzerine oturup yedim.)

bu işin yani kemik yemenin raconu yere karnını koyup aslan pozisyonunda (belgeselde görmüştüm) yemektir. aslanlar, o kedicikler bunu böyle yeme hakkına sahipte benim neden olmasın. olmuyor. bakın uyarıyorum. benim av bulduğum zamanlar salonda köşemde masanın altındaki gizli yerimde avımı yemek istiyorum. söz başka yere götürmeyeceğim. sadece orada yiyeceğim. artık halının bir köşesini bana feda ediverin. ne olacak yani? ben de sizin oğlunuzum. gönenç ardanın kirletmediği bez kalmadı. ne yapıyorsunuz onu peki? aaa ne güzel afferin oğluma, kaldır at kirlettiği bezi. ben de bu şartlarda evlatlık istiyorum. başka türlü gitmez bu iş bilginiz olsun. uyarıyorum. salona çişimi yaparım bak! yok yok gönençin emziğini çalarım bak.